Voor Melvin Manhoef is het altijd alles of niets. Daarom is hij ook zo geliefd bij het MMA-publiek. Onder het motto: ‘Er gaat straks godverdomme iemand KO!’ Is hij de lievelingsvechter van veel KO sympathisanten. Het is vaak ‘hij gaat, of Melvin gaat’. Helaas was het afgelopen weekend Melvin die ging in Bellator.

Van onderen!

Het was in de eerste ronde bijna over voor Joe Schilling, maar Manhoef kon niet genoeg door de verdediging heen meppen. Na de bel voor de tweede ronde kwam Schilling terug. En een Manhoef in het nou maakt schitterende ronde roei bewegingen. Wat hij in die woeste  counter met zijn knokkels raakt, is zwaar de Sjaak. Zeg maar vaarwel tegen je logisch denkvermogen. De knokkelroei van No Mercy, maakt je zwakzinnig of gewoon keihard debiel. Melvin gaat all in als een gladiator. Met zo’n hoge inzet kun je zelf ook tegen een dreun op lopen. Die van Schilling was er één om van in je broek te poepen. Het was beangstigend om te zien hoe Melvin werd ge-entered. Melvin is gemanhoeft door Joe Schilling.

The post Joe Schilling manhoeft Melvin Manhoef appeared first on Fightblog.nl.

En de nieuwe interim titelhouder in de zwaargewicht-divisie van de UFC is Fabricio Werdum. De Braziliaan sprong zijn knie in de snufferd van Mark Hunt. Het was een ‘flying knee’ à la Remy Bonjasky.

Het was echter Mark Hunt die tot het einde het gevaar bracht. Keer op keer mepte de Australiër er gecontroleerd en nauwkeurig op los. In de eerste ronde scoorde Hunt zelfs een knockdown en een takedown. Het is alleen de vraag hoeveel schade Hunt werkelijk aanrichtte. Nooit is het zeker hoe oprecht Fabricio Werdum tegen de vlakte gaat. De Brazillian Jiu Jitsu kunstenaar staat bekend om zijn ‘fainting goat’ tactieken. Daarmee lokt hij zijn tegenstanders naar een horizontale positie, om ze daar naar de tering te wurgen.

Zonder zijn uitmuntende wurg en klem skills kan Werdum tegenwoordig ook een badass zijn. Mark Hunt is één van de vier niet Nederlandse K-1 World Grand Prix winnaars*. Nu Werdum hem op zijn eigen terrein heeft verslagen, is de Braziliaan misschien wel UFC’s meest complete zwaargewichten. Helemaal nu de flying knee als fatality aan het arsenaal van de Braziliaan is toegevoegd. Werdum springt terecht naar de top met zijn ode aan ‘The Flying Gentleman’.

Op aanvraag van Fabricio Werdum sluiten we dit verhaal visueel af met de O.G. van de flying knee… Remy Bonjasky! Goed opletten Cain!

* Andere niet Nederlandse K-1 World GP winnaars zijn Branko Cikatic, Andy Hug en Mirko Cro Cop.

The post Werdum verslaat Hunt met ode aan Bonjasky appeared first on Fightblog.nl.

Gringo Super Fight heeft een genadeloze rematch op de kaart gezet. Op 27 april graven Melvin ‘No Mercy’ Manhoef en Evangelista ‘Cyborg’ Santos de strijdbijl weer op. Ruim acht jaar na hun eerste oorlog, is het hoog tijd voor nog zo’n legendarische, roekeloze kleunpartij. Voor iedereen die een potje oldschool Cage Rage niet vreest. No Mercy vs. Cyborg deel twee in yo face!

Waarom moeten we hier blij van worden? Niet omdat er in deze hoogstaande gevechtskunsten wordt geëtaleerd. Er staan ook geen titels op het spel voor de heren. Alleen ziel zaligheid en een zakje met geld. De charme van deze rematch zit vooral in de geschiedenis die beide heren in 2006 schreven. Maar het is vooral de hoop op spektakel die de opwinding voedt.

Gringo Super Fight 10 wordt interessant, maar er is zelden een gevecht geweest die dieper in de MMA-cultuur is geworteld dan dat potje Rock ‘em Sock ‘em Robots tussen Manhoef en Cyborg. Hun optreden in Cage Rage 15 had binnen tien minuten zoveel verrassende wendingen over en weer, dat het op een uit de hand gelopen tennisrally begon te lijken.

Manhoef vs. Cyborg 1 – The battle begins

Melvin ‘No Mercy’ Manhoef

Evangelista ‘Cyborg’ Santos

Zonder teveel energie te verspillen aan strategie of tactiek, zijn Manhoef en Santos vooral gefocust op het afvuren van knokkels op elkaars schedel. Twee bovennatuurlijk mannelijke wezens springen vastberaden in een woeste uitwisseling van elkanders botten en beenderen.

Omdat beide heren veel te gespierd zijn om een boksoorlog in zo’n hoog tempo vol te houden, wordt het niet alleen een strijd tegen elkaar. Nu is het vooral knokken om verse zuurstof naar spierballen te pompen.

Met de dekking op vijf voor half zeven incasseren Manhoef en Cyborg elkaars stoten. Happend naar lucht slingeren zij hun vlezige, zuurstofarme armen als dood gewicht in elkaars gelaat. De bulkende spiermassa is nu een handicap voor beide vechters. Als twee dronken bodybuilders met zware astma staan Santos en Manhoef wankelend elkaar op de bek te slaan. Het gaat over en weer omdat beide heren om de beurt buiten adem raken.

Melvin vindt het na bijna twee rondes cardioknokken genoeg. Al dat ademhalen en tegelijkertijd je handen bij je hoofd houden lijkt eenvoudig, maar met een lichaam als een donkere Conan the Barbarian, ga je gauw mankementen vertonen. Vooral als je vol gas met een soortgelijke superhulk een stadionportie openlijke geweldpleging staat te veroorzaken.

Ondanks de ademnood en de geïncasseerde stompen geeft de Surinaamse Amsterdammer nog één keer gas. Net op een moment dat Cyborg even een zuurstofpauze wilde inlassen kreeg hij van Manhoef een paar stevige wangvledders aangemeten. Voor de zekerheid doet Melvin een paar keer hamertje tik met zijn knuistje op het boze bolletje van Evangelista Santos.

Het was een schitterende alles of niets aanval. Met zijn laatste krachten nam de vechter uit onze hoofdstad een groot risico. Manhoef was bereid om zijn kin op te offeren voor een laatste kans om zijn titel te behouden.

Cagefighting cult figure with a dog collar

Melvin Manhoef owned deze tent!

Door deze memorabele Cage Rage partij zijn No Mercy en Cyborg uitgegroeid tot culthelden in de ogen van veel trouwe MMA-fans. Ondanks alle onvolmaaktheden hebben zij toch een puik staaltje amok afgeleverd.

De beruchte Cage Rage confrontatie laat zien hoe hard je moet werken om te winnen. En dat verlies in MMA vaak heel dicht bij de winst ligt. Daarom is Manhoef vs. Santos een klassiek voorbeeld hoe mooi de sport kan zijn als er keihard om de winst wordt gestreden. Zelfs als het niveau niet altijd wordt gehaald. Dit zijn topsporters die hun bewustzijn op het spel zetten en aanvullend ook nog mentaal op de pijnbank moeten liggen.

Met No Mercy Manhoef en Evangelista Cyborg op het vechterslijstje heeft Gringo Super Fight goud in handen. Deze twee überalpha’s weten hoe ze een spektakel moeten afleveren. Melvin Manhoef is sowieso een eindbaas als het om de presentatie gaat. Bij zijn opkomst weet iedereen in het stadion dat er een dominantere man is gearriveerd. Ook wanneer The Mercenary als een hond is geketend en schreeuwend naar de kooi stuitert. Als je hem niet hebt horen schreeuwen dat hij de baas is, zie je in één oogopslag dat niemand in het stadion wat te vertellen heeft zolang Melvin in the house is. Het is gewoon genetisch bepaald dat Melvin ‘No Mercy’ Manhoef een heerser is. 

The post Manhoef vs. Cyborg 2 in yo face! appeared first on Fightblog.nl.

De matchmakers van Glory World Series hebben een aanslag op de VS gepland. Op 12 oktober wordt Glory 11 tot ontploffing gebracht in Chicago. De schokgolf van de explosie zal, door het hele land, de vooringenomenheid over kickboksen verwoesten. Glory 11 is in potentie de grootste kickboksaanslag in de Amerikaanse geschiedenis.

Glory wil zich vestigen in de Verenigde Staten. Dit is al het derde kickboksevenement van Glory op rij in de VS. Het derde gala wordt wel het debuut van Glory World Series op Spike TV. Op deze zender zijn de gala’s van Glory straks live te volgen. Nu moet de kickboksgrootmacht natuurlijk wel even de (spier)ballen tonen. Met het collectief kickboksers, die in Chicago op wedstrijdschema staat, wordt het aanschouwende publiek niets bespaard.

De card van Glory 11 is een juweeltje. Het lijstje met vechters heeft behoorlijk wat gewicht. Zowel in massa als in prestaties. Het toernooi tussen de beste (nog actieve) zwaargewichten staat op het programma. Dit heavyweight toernooi wordt aangevuld met flink wat mooie partijen. Hiervan hebben sommige wedstrijden hun eigen smeuïge voorgeschiedenis.

Om de awesomeness aan te duiden van dit evenement, lichtten we een paar interessante partijen toe. Dit is slechts een kleine selectie van het volledige wedstrijdschema. Klik hier de volledige fightcard.

The post Glory 11 is tha bomb appeared first on Fightblog.nl.

Badr is het tweede vechtsportboek dat vanuit de laptop van Jens Olde Kalter in de etalages van boekhandels is verschenen. Erg lang lag het boek er niet, omdat de literatuur over de veelbesproken Badr Hari nogal gewild was. 

Weinig woorden van Badr

In tegenstelling tot zijn vorige boek ‘De Kickbokser’, over het leven en carrière van kickbokslegende Ernesto Hoost, kon hij voor het schrijven van het boek ‘Badr’ niet rekenen op medewerking van de hoofdpersoon. Badr Hari wilde niet aan het boek meewerken. Ook hoefde de kickbokser van tevoren geen manuscript te lezen. Dat betekent dus dat The Golden Boy niet in het werk van Olde Kalter heeft lopen gummen.

The dark side of Badr

Badr complimenteert je leesbril en het boek zal waarschijnlijk na twee dagen alweer stof vangen in de boekenkast. Vooral omdat Olde Kalter de geschiedenis van Hari in geur en kleur beschrijft. Zelfs de geuren en kleuren zijn in detail terug te lezen. Maar de focus van Olde Kalters beschrijvende schrijfstijl ligt voornamelijk op de duistere kanten van Badr Hari.

Waar je in De Kickbokser vooral door Jens werd meegesleurd naar bomvolle Japanse arena’s, neemt de schrijver je in het boek Badr je vooral mee naar de nachtclubs waar The Golden Boy voornamelijk The Bad Boy uithing. In de wedstrijdverslagen van Badr werd de geur van bloed ook minder sterk beschreven dan in het verslag van de mishandeling in de skybox.

Voor Badr Hari is het boek dus niet bepaald een visitekaartje. De keiharde fans (zoals ik) zullen ongetwijfeld hier en daar een beetje moeten worstelen met de pijnlijke inhoud van het boek.

Ongepast en toch hilarisch

Ondanks alle pijnlijke onthullingen over de topsporter, zal de aanhang van Badr hier en daar ook schaterende hyenageluiden produceren. Vooral halverwege alinea’s waar de objectieve lezer waarschijnlijk geschokt en met een onbehaaglijk gevoel van onbegrip wordt afgeserveerd. Bijvoorbeeld als trainer Mike Passenier een ongepaste doch hilarische opmerking eruit flapt.

Over de opnames van een promo voor het It’s Showtime titelgevecht tegen Hesdy Gerges onthult het boek het volgende:

Badr zit op een bankje in de gym van Mike Passenier, die er zelf ook vlakbij zit. “Wat zou je echt nog graag willen bereiken?” vraagt de interviewer. “Wat willen we nog bereiken Miky?” herhaalt Hari de vraag terwijl hij zich tot Passenier wendt. “Eh… iemand doodslaan in de ring”, zegt Passenier hardop waarop Hari lacht en het nog eens bevestigt.

Voor wie het boek nog moet lezen

Wanneer je het boek Badr openslaat, zorg dat je de komende uren geen afspraken hebt staan. Je gaat die afspraak namelijk niet redden. Net als Badr Hari word je een ‘no show’ gedurende de periode dat jouw hoofd in deze kickboksliteratuur is begraven.

Bestel het online of reken netjes af bij de kassa. Het is zaak dat je dit boek leest, voordat er een spuuglelijke film van gemaakt wordt. Zo kun je namelijk als een ware hipster het cliché uitkramen dat het boek veel beter was.

The post Badr – De pijnlijke werkelijkheid achter Badr Hari appeared first on Fightblog.nl.

De tijd om de heerschappij van Cristiane ´Cyborg´ Santos te beëindigen is aangebroken. Marloes ´Rumina´ Coenen zal zaterdag tijdens Invicta de grootste partij van haar carrière vechten. In het eerste gevecht was Cyborg te sterk voor Coenen. Nu drie jaar later krijgt Nederlandse haar kans op wraak en een legendarische status.

Voor beide vrouwen staat er veel op het spel. Vooral de druk die Coenen zichzelf met dit gevecht heeft opgelegd vereist dikke spierballen. Daar heeft Rumina dan ook werk van gemaakt. De extra uren die Marloes in het krachthonk doorbracht, worden zichtbaar op haar lichaam gedragen. Coenen is zichtbaar sterker dan ze ooit is geweest, maar haar kracht zal waarschijnlijk niet matchen met de power van Cyborg. Hoewel bij de fans de gun-factor voor de Nederlandse vechtster bizar hoog ligt, zijn de geschatte kansen op succes tegen de Braziliaanse bijzonder laag.

Een armoedige 26% van de stemmen op de pol van het Sherdog forum. Laten we maar hopen dat Marloes de partij tussen Anderson Silva en Chris Weidman heeft gezien. Tegen de verwachtingen in maakte Weidman een eind aan de dictatuur in de middleweightdivisie. Aan alles komt een eind. Ook aan de dominantie van Santos. De kans om het Cyborg tijdperk abrupt te kunnen stoppen bestaat altijd. Chris Weidman deed het afgelopen weekend. Marloes Coenen krijgt zaterdag 13 juli 2013 haar kans om nieuwe historie te schrijven. Een in leer verpakt portie knokkels vol op die dikke neus van Cyborg Santos laten ploffen, kan al voldoende zijn. Het hoeft niet zo moeilijk te zijn. Als die vuisten van Marloes maar naar tevredenheid de plaats van bestemming bereiken.

Hopelijk richt Marloes ‘Rumina’ Coenen een hoop zichtbare schade aan de schedel van Cyborg. Misschien kan ik Cristiane ‘Cyborg’ Santos dan eindelijk onderscheiden van Wanderlei Silva.

The post Coenen vs. Cyborg – Judgment Day appeared first on Fightblog.nl.

Gilbert ‘The Hurricane’ Yvel heeft een punt achter zijn MMA-carrière gezet. Heel sneaky, zonder het met ons te overleggen, kwam Yvel tot zijn besluit om stoppen met vechten. Hoe ontstemt wij ook zijn over Gilberts pensioen als brute vechter, willen wij hem toch even bedanken voor al het geweld waarmee hij stuiptrekkingen veroorzaakte in onze misantropische hartjes. 

Het volgende filmpje is gemonteerd om de herinnering levend te houden. De herinnering van het woeste beest in Gilbert Yvel. Hoe sympathiek hij ook over komt, The Hurricane was een rasvechter die vaak het aanrichten van een ravage als doel had. Geen weeralarm kon je voorbereiden op de orkaan van vuisten en knieën van Gilbert.

Hij was lange tijd de slechterik van de MMA-wereld, dus toon je respect en Say goodnight to the bad guy!

The post The Hurricane is uitgeraasd appeared first on Fightblog.nl.

De Canadese Josh Jauncey heeft zich in Nederland gevestigd om te werken aan een prof-carrière in kickboksen. De huidige kampioen van Noord-Amerika maakt indruk met puntgave combinaties die als water door menig dekking lijken te vloeien. Nu hij in Nederland is, gaat het straks allemaal voor het echie. Of zijn skills en atletisch vermogen in de Lage Landen hier ook effect zullen hebben, is nog zeer de vraag. De Josh Jauncy hype is inmiddels in gang gezet met de eerste aflevering van zijn online documentaire. 

Dat Josh Jauncey de top gaat halen lijkt al flink in de verwachtingen te zijn aangekoekt. De potentie lijkt er ook wel in te zitten. In zijn gevechten etaleert de Canadees een mooi afgeronde techniek en een arsenaal dat bulkt van spinning en flipping fatality shit, wat zelfs Epke Zonderland niet kan uitvoeren zonder de rekstok te breken met zijn dikke harses. Al die showboating moves die Michael Page gebruikt om MMA-partijen vroegtijdig te beëindigen, zijn voor Jauncy ook geen enkel probleem.

Succes in Glory = Succes voor Glory

Glory had al even belangstellend gesnuffeld aan de beste kickbokser van Noord-Amerika. Josh Jauncey is een traditionele kickbokser. Geen MMA-afval van de UFC of Bellator. Als hij de verwachtingen waarmaakt, kan er wel eens extra concurrentie voor Giorgio Petrosyan ontstaan. Een Canadese top contender in de 70 max klasse zal voor Glory interessant zijn. Het publiek in Noord-Amerika heeft helden nodig wil Glory een beetje boeren op het westelijke continent.

Toch staat Noord-Amerika niet bekend om het voortbrengen van kickboksers voor de wereldtop. Canada en de VS zijn groot en er wonen een hoop mensen. Nederland blijft toch het beste kickboksklimaat. Michael Duut maakte gedurende Glory 5 in London al duidelijk dat de huidige Amerikaanse top slechts kanonvoer is voor de Europese profs. Road tot Glory USA winnaar, Dustin Jacoby, kent nu het verschil tussen drie Amerikanen en één Nederlander. Jacoby’s conclusie is dat het eenvoudiger is om een hele avond tegen Yanks kan vechten, dan drie minuten te blijven staan met beginnende prof uit Groningen.

Het grote verschil is dat Muay Thai in de VS een afslanksport of een neventraining van MMA is. In Nederland is deze vechtskunst praktisch een zelf voorzienend organisme dat zich heel organisch in de samenleving nestelt. In het DNA van nieuwe generaties zal Dutch Style Muay Thai vast te stellen zijn. Er is nooit hulp van een nationale bond geweest. Vechtlust, een beetje gedoogd sponsorgeld en een goede infrastructuur maken het mogelijk dat sportscholen landelijk met elkaar kunnen concurreren. Jonge Nederlandse amateurvechters die op het punt van doorbreken staan, hebben doorgaans meer ervaring in de ring dan buitenlandse vechters in hun prille prof-carrière.

De twintigjarige Canuck is misschien de schrik van het wilde westen. Ook kan hij nog volop in zijn progressiejaren zitten. Eenmaal in Nederland slaat die onzekerheid een keer toe. Die twijfel die als een stekende herinnering in je schedel echoot. De torenhoge eigendunk van de kampioen van zijn werelddeel zal beetje bij beetje afbrokkelen als Jauncey het zich weer beseft. In Nederland is hij praktisch een bejaarde die baantjes trekt in een efficiënte kweekvijver die stevig gevuld is met potentiële ringheersers.

Amateurpotje

Josh Jauncey heeft zijn eerste beproeving op 11 mei. Als hij zijn eerste Nederlandse partij weet te winnen, zal dat een enorme opluchting voor de Canadese knokker zijn. Er moet wel een amateurpotje gewonnen worden van Ahmed Astitou. Hoewel ‘Sti-2′ geen brute bling op zijn riem draagt, heeft de Marokkaan wel altijd een grote, luidruchtige achterban op de tribune zitten. Het geschreeuw van het publiek voedt Astitou’s grootste kracht. Druk zetten en vol gas vooruit vechten. Met die methode is Ahmed al dertien wedstrijden ongeslagen. Dit amateurpotje is direct menens voor Josh Jauncey.

Astitou’s combo’s zijn vloeien misschien niet als water, maar Sti-2 heeft dat ook niet nodig. De Marokkaan zet gewoon druk in een bizar hoog tempo en hij gaat door tot zijn opponent verzuipt. Ahmed Astitou heeft weinig te verliezen en kan zich flink op de kaart zetten. Alle druk rust op de schouders van de man met de salto’s. Josh Jauncey is naar dit platte stukje van de wereld gekomen om het te maken in de ring. Dit is geen Canada waar het gros van de vechters het alleen op het ijs te knokken.

Op 11 mei zal Josh Jauncey moeten laten zien dat hij echt een kampioen is. Als hij dat amateurpotje wint, mag hij na afloop gerust een paar backflips doen. Hij mag best vieren dat hij de eerste Canadees is die in Nederland iets wint zonder keihard linksom rondjes te schaatsen. Uiteindelijk is winnen van Ahmed Astitou al een prima reden voor een vroegtijdig feestje. Ahmed is namelijk fucking gangster in de ring. Ze zijn beiden pas twintig jaar oud, dus op 11-05-2013 vindt mogelijk het gevecht van de toekomst plaats.

The post Kan Josh Jauncey zijn hype waarmaken? appeared first on Fightblog.nl.

Glory World Series heeft plannen gemaakt om de VS te veroveren. Zonder een echt opvallend gevecht wordt het nog een kunst om de Amerikanen direct verknocht te maken aan het kickboksen. Desalniettemin serveert de kickboksgrootmacht op 22 juni in New York een voortreffelijk voorafje in de vorm van een toernooi. 

False advertising?

De poster voor het evenement in Manhatten lijkt vooral te zijn gevuld met een grote hoop bullshit. Tyrone Spong neemt een prominente plek bezet op het affiche, maar The King Of The Ring knokt ongeveer week eerder een MMA-partijtje in World Series of Fighting (WSOF).

De officiële publicatie op Gloryworldseries.com ziet er een stuk soberder uit. Geen grote namen die in een goede reeks zitten. Daniël Ghita moet vooral de kar trekken. De voormalig agent van de Roemeense geheime dienst neemt het op tegen de Fransman Brice Guidon. Beide heren staan echter niet op de poster.

Ouderwetse kickboksoorlog als main event

Ghita vs. Guidon is echter een superfight en geen hoofdgevecht. Voor de main event is dat namelijk wat aan de magere kant. De grande finale is namelijk een ouderwetse kickboksoorlog tussen acht mannen van rond de 95 kilogram.

Glory Light Heavyweight Slam zal ongetwijfeld veel stof doen opwaaien in het wilde westen. Dat is Glory ook wel verplicht nu hun kickboksgeweld door CBS naar de kijkbuisjes van de Amerikanen wordt gezonden. De vraag is echter of het toernooi op zichzelf aantrekkelijk genoeg is om de gewenste bezoekers en kijkers te verleiden.

De divisie tot 95 kg is ook niet de meest bekende afdeling van Glory. De internationale bekendheid zit toch echt bij de zwaargewichten. Een superfight met de aansprekende namen kan voor flink wat exposure zorgen. Alleen gaat Glory met de geplande superfights de hartjes van de Yankees niet stelen.

Om de Amerikaanse rikketikkies sneller te doen laten bonzen, moet je als nieuwkomer met een paar flinke knallers komen. Met de diepste respect voor Daniël Ghita, maar de Roemeen heeft zijn laatste partij verloren op KO van Gökhan Saki. Ghita en de Guidon verloren daarvoor beiden van Semmy Schilt. Ze missen duidelijk momentum. Zo blijft Glory 9 voorlopig verstoken van een echte publiekstrekker.

Definitieve doorbraak op de lange baan

Het is daarom geen idiote gedachte dat Glory nog even wacht met de definitieve doorbraak in de VS. Het is begrijpelijk dat je als promotor niet elke keer all in kunt gaan met je vechters. De matchmakers zijn beperkt in hun keuzes in de top door de toenemende frequentie van events. Daarom is het nog wel jammer om te zien dat die noodzakelijke zuinigheid juist in The Big Apple tevoorschijn komt. Zo krijgt kickboksen namelijk niet de kans om de internationale erkenning te krijgen, die de sport wel verdient.

Het gedroomde hoofdgevecht voor een definitieve doorbraak van Glory in de VS, moet eigenlijk wel de naam Tyrone Spong bevatten. De media-aandacht die de Surinamer krijgt sinds hij met Rashad Evans traint, kan Glory helpen aan gratis reclame. Zodra de Amerikaanse MMA-verslaggevers erop duiken, brengen ze al die ‘fans’, die doorgaans de UFC-arena’s met gefluit vervuilen, misschien wel op een idee. Als je alleen maar beukwerk wilt zien, kun je beter een kaartje voor Glory kopen. Helemaal als Tyrone Spong tegen Gökhan Saki of Semmy Schilt voor de titel gaat vechten. Maar dat is allemaal toekomstmuziek.

Wie komen nog in aanmerking?

Geen Tyrone Spong, Gökhan Saki of Semmy Schilt op het programma. In ieder geval heeft Glory straks haar kruit niet verschoten. Glory is keeping it real! En dat verdient ook restecp! Uiteindelijk is het toernooi de hoofdzaak. Hiervoor zijn de volgende zes namen bekend gemaakt. Brian Collette (VS), Danyo Ilunga (Duitsland), Filip Verlinden (België), Mourad Bouzidi (Tunesië), Steve McKinnon (Australië) en Koichi Watanabe (Japan).

Dat betekent dat er nog twee plaatsen beschikbaar zijn. Daar kun je natuurlijk heel kritisch voor werven en selecteren. Maar het beste is om het publiek een potje Oud-Hollands kleunen te geven. Dat kun je prima aan Michael Duut overlaten.

The post Glory’s voorzichtige inzet in New York appeared first on Fightblog.nl.

Voor de maagdelijke lezers over dit onderwerp even in het kort… Fallon Fox is een post-op tranny en MMA-vecht(st)er die het opneemt tegen vrouwen. Een kerel die tot vrouw is omgebouwd dus. In de discussie hierover, die door de subcultuursferen van de interwebz raast, strijden de shemales zij aan zij met een groep afgesplitste feministen tegen het kwaad dat Joe Rogan heet.

Joe Rogan vindt het maar niks al die tranny’s in WMMA en hij heeft een punt. Het is simpelweg niet eerlijk. In de podcast met Bas Rutten werd er al druk over geklaagd. Met de hilarische komiek, Bill Burr, krijgt dit krankzinnige onderwerp een meer dan geinig karakter. Het is het kijken/luisteren zeker waard.

Maar mogen we lachen om post-op shemales die het in MMA tegen vrouwen willen proberen? Of maken we ons dan als een stelletje transfoben schuldig aan een splinternieuwe vorm van seksisme? Genderisme om specifiek te zijn. Eerlijk gezegd boeit het geen ene piemel. Het is gewoon krankjorum om hier geen dijenkletsers over te mogen produceren.

Velen van jullie zullen ongetwijfeld denken: “Dit is het Foekje Dillema Dilemma all over again”. Maar Foekje sloeg met zijn/haar harige poten geen vrouwtjes nokkie. Miesha Tate bakt in ieder geval liever cupcakes dan met Fox de octagon te delen. Cris ‘Cyborg’ Santos lijkt met haar dopingavontuurtje de enige eerlijke tegenstander te zijn voor Fallon Fox. Cyborg heeft geen problemen met deze eventuele match-up. De Braziliaanse heeft immers wel iets hards en puntigs wat ze de tranny zou willen voeren.

Fallon Fox is formeel nu een vrouw, maar daarmee is het nog niet ethisch verantwoord om chicks te beuken. Het lijkt er erg op dat transgenders een portie voordelen hebben ten opzichte van geboren vrouwmensen in WMMA. Joe Rogan en Bill Burr hebben gelukkig wel een oplossing voor het probleem.

The post Joe Rogan over transgender MMA-vechter Fallon Fox appeared first on Fightblog.nl.